Dies Natalis Romae – Lirica in latino di Giovanni Teresi dal testo: Perennis Aetas (2010)

Risultati immagini per Roma antica immagini in jpg
Roma antica – ricerca immagini tramite google

https://lirias.kuleuven.be/…/HL2014_Instrumentum+bibliograp…

LEUVEN UNIVERSITY PRESS
Humanistica Lovamiensia – Journal of Neo- Latin Studies
Vol. LXIII – 2014
Instrumentum Bibliographicum Neolatinum – pag. 530
Teresi Giovanni -( Teresi Johannes )(1951) è presente con due suoi testi: (1) Perennis Aetas (Roma: ilmiolibro – L’Espresso, 2010); carmina sunt una cum versione latina – Id. (2), Foenix semepr resurgens; liriche in italiano e latino (Roma: ilmiolibro – L’Espresso, 2011).

 

Dies Natalis Romae

Die quodam Rhea Silvia, casta vestalis,

voluit in Tiberina ripa iacere…

A Vestae templo non procul

tenues multas gemmas sustulit

elegantia ut ornet capillos.

Eam iacentem Mars Silvanus vidit,

pellitus veris deus,

qui frustra, immota venustate allectus,

etiamsi valens et fortis, se continere potuit

ab amplexu, non vehementi.

Marina aura lenis amoris versus

emittebat et pandebat infantiaeque.

Ex amplexu nati sunt gemini fratres,

Romulus et Remus, similes et fortes.

Maleficus parens tamen Amulius, in cestis,

iniecit eos in Tiberem sicut ligni sarcina,

percutiens fuste innocentem et puram puerperam

aestimans eam vestalem mendacem et infidam.

At vagitibus pulsa currit lupa

ferocitate sua gentibus nota.

Mota dolore eos voluit fovere belua

offerens pueris mammas suas sicut dona.

Faciens iter per locum pastor accurrit

et gaudia donans iocosque eos illuc contulit.

Inde ad Accam Larentiam, mulierem amantem,

eos duxit, estimans eam fervidam matrem.

Ita creverunt Romulus et Remus,

deinde obtenuerunt ius…

Inde in collis Romulus triumphavit :

hi, novae urbis nomen tribuens,

Remum nolens volens postremo necavit.

 

                                                                Teresi Giovanni

 Nunc nisi Poeta Romam potest canere. Cum  consideramus Romam non possumus eam evocare nisi aeterna aetate. Non tam locus memoriae (quo currunt gentes sine ulla scientia) quam sedes principii. Si evocamus eam cogitatio adaequatur virtuti. Saecula profana corruperunt hanc notionem et id mutaverunt  in elementum aerium et volatile.

At Roma sedes, non locus est; Roma voluntas firmissima, non animus est. Si dicimus voluntatem, dicimus voluntatem potentiae.

Roma ubicumque est quia vivit apud eos qui persequntur hanc mirabilissimam voluntatem. Hodie tristissima praesentia dominat locum, inutilia studia putant tradere pagines vacuas. At Roma Amor est, non Amor loci, sed Amor Virtutis.

Saecula profana corruperunt animos, qui ignorant veram virtutem. In secundo poemate Poeta per allegorias quadrat – ut ita possit dici – voluntatem potentiae in fundamentis Urbis.

Ab origine invenimus castitatem, condicionem ut ita possit dici sine qua voluntas non potest esse.

Nam voluntas potentiae purissima est, id est non potest contaminari, non potest vivere cum alio genere.

Divinum non potest pati aliud nisi se ipsum. Haec significatio adumbratur verbis significantibus vim nudam et puram (Silviam et Silvanum).

 Allegoria dicit Romam esse alio genere, alieno a genere humano, alieno ab omnibus formis, ab omni specie.

Roma est voluntas, ergo voluntas ordinis; nascitur e confusione elementorum (Rhea nonne est natura fluens et currens?) ut imponat ei Ordinem, Harmoniam. Coniunctio inter Vestalem et Martem potest significare veram originem de qua venit Fatum Romae.Hoc Fatum voluntas potentiae est. Hanc allegoriam possumus aliquo modo invenire in figura quae describit infantes tractos aquis. Haec figura annuntiat naturam inferiorem dominandam. Si transimus de materia ad spiritum, nonne videmus hanc figuram posse adaequari vitae fluentis hominis? Roma igitur est exemplum vitae hominis, cuius opus est dominandi naturam inferiorem suam.

In parte extrema poematis non secuti sumus constructionem auctoris causa cogitationis nostrae de « voluntante potentiae ». Secundum opinionem nostram, Fabula (sed potius possumus appellare eam narrationem factorum non humanorum) non tam monstrat agentes quam agentia sub « specie personae » Ob hanc rationem conclusio poematis secundum modum latine narrandi non potest accipere ullam « intentionem subiecti », nec bonam nec malam.

Propter hoc diximus Romulum agisse actum « nolentem volentem », quia Fabula non monstrat subiectum scientem sed « rem » sub specie subiecti.

Teresi Giovanni

 

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google photo

Stai commentando usando il tuo account Google. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...